Lastige Reflexen

De spaghetti moet worden afgegoten, maar ondertussen staat je dochter tegen je te praten, en ook je partner wil nog even wat zeggen. Je pakt de pan vast: HEET! Je trekt je hand terug en, toegegeven, je vloekt een paar keer hartgrondig.
Niks mis mee, toch, die reflex? Beter dan je handen verbranden tot de vellen erbij hangen, toch? Jazeker. Nog een dan:

Je kijkt een heel spannende film. Zo een waarvan je weet dat ze je gaan laten schikken. En je gaat je niet laten kennen. En toch: ja hoor, weer met kloppend hart op de bank. Hoe zit je erbij? Knieën opgetrokken? Armen dicht langs je lijf? Jezelf beschermend tegen kwaad waarvan je weet dat het je niet kan raken. Maar toch.
Ook prima, een veilig gevoel maken door in jezelf weg te kruipen.

Reflexen helpen ons op momenten dat we er met onze gedachten niet bij zijn. Ze nemen het over. Onze peuter die vrolijk oversteekt? We denken niet, maar grijpen haar voor de auto’s weg.
Op een spijker gaan staan met je blote voet? Je voet heeft de grond allang verlaten voor jij beseft wat er gebeurt.

Deze reflexen zijn fantastisch. Ze behoeden ons tegen schade als we zelf weer eens druk zijn met andere dingen en dat is tof. Maar wat gebeurt er wanneer we heel vaak schrikken? Als we op de fiets door de drukke stad rijden, bijvoorbeeld? Of wanneer we heel vaak dezelfde beweging maken, bij onkruid wieden of achter het laptopje?

Ons brein is zó efficiënt, dat wanneer dat gebeurt, bepaalde bewegingen erin ‘slijten’. Denk maar aan een groef in een oude lp. Hoe vaker de naald door de groef gaat, hoe dieper de groef. En hoe groter het risico dat hij op een bepaald moment blijft hangen.

Net als ons lichaam. Wanneer we steeds opnieuw schrikken of op dezelfde manier bewegen. In verkeer, bij spannende films, of omdat we al stress ervaren en alles wat erbij komt teveel is. In auto’s, achter computerschermen of met een kind op de heup. De groeven van waaruit deze bewegingen worden aangestuurd worden dieper. En de naald kan moeilijk nog een andere groef, een andere manier van bewegen, vinden.

In het Somatisch Onderwijs zoals Thomas Hanna het heeft ontwikkeld, leer je de ingesleten patronen in je eigen bewegingen herkennen. Door er vervolgens langzaam dieper in te bewegen, breng je de betreffende spieren weer onder de bewuste aandacht van het brein (hé, wat gebeurt daar?). Vervolgens laat je de spanning in de spieren langzaam los waardoor de spieren zich weer volledig kunnen ontspannen.

Heb jij ook spierspanning die maar niet wil verdwijnen? Neem contact op en informeer naar de mogelijkheden.

Bedankt voor het lezen.

Afbeelding: George Pagan III (https://unsplash.com/@gpthree)

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *